Virelya Portalı

Bazen bir eser, fırçayla değil; insanın içindeki değişimle tamamlanıyor.
Bu tabloyu yaparken hiçbir an "kusursuz" olmasını istemedim. Tam tersine... Çatlakların, dokuların ve rastlantı gibi görünen izlerin kendi hikâyelerini anlatmasına izin verdim.
Lacivertler bana denizin derinliklerini değil; resiflerin arasında dolaşan, yaşamın sessizce çoğaldığı suları hatırlattı.
Altın varak ise bana bir kez daha şunu fısıldadı:
Kusursuzlukta değil, olduğu gibi kalabilen şeylerde de güzellik vardır.
Eser tamamlandığında tek bir kelime geldi içime:
Portal...
Ve ardından...
Virelya Portalı.
Bu eser bana tek bir cümle söyledi:
"Hazırsan geç."
Her portal başka bir yere açılmaz.
Bence bazı portallar... İnsanın kendi içine açılır.
Bugün bu eseri farklı yaşam alanlarında hayal ettik.
Modern bir mimarın evinde... Denize bakan bir villada... Sessiz bir koridorda...
Ve her seferinde aynı duyguyu hissettirdi.
Sanki bulunduğu mekâna yalnızca bir tablo değil, sessiz bir davet bırakıyordu.
Belki de sanatın en güzel yanı budur.
Bir tabloyu herkes aynı görmez.
Ama herkes kendi yolculuğunu onun içinde bulabilir.

Kim bilir... Belki bir gün Virelya Portalı'nın karşısında durduğunda, sen de aynı daveti duyarsın."
"Hazırsan geç..."