Sessiz Veda

Bazı vedalar vardır; ne bir ses duyulur, ne bir el sallanır, ne de insan gitmeye hazırlanabilir.
“Sessiz Veda”, sanatçının babasına ithaf ettiği bir eserdir
Hayatı boyunca heybetli, sağlam duruşlu ve güçlü karakteriyle var olan bir adam… Sözüne güvenilen, duruşuyla kendini anlatan, olduğu yerde ağırlığını hissettiren bir baba.
Ve sonra…
Gidişi de hayatındaki duruşu kadar sessiz oldu.
Bir gece yarısı, hiç beklenmedik bir anda, ardında sessizliğe bürünmüş bir dünya bırakarak gitti.
Tablodaki gemi, işte bu gidişin sembolüdür.
Karanlık gecenin içinde, sakin ve ağırbaşlı bir şekilde ilerleyen heybetli gemi; sanatçının gözünde babasını temsil eder. Fırtına yoktur. Gürültü yoktur. Telaş yoktur.
Sadece derin bir sessizlik ve uzaklara doğru yol alan bir gemi…
Gemi, geceye karışırken aslında bir insanın bu dünyadan sessizce ayrılışını anlatır. Ardında bıraktığı iz ise denizin üzerinde değil, onu sevenlerin kalbindedir.
Bu resimde gece, yalnızca zamanı değil; kaybın ardından çöken o tarifsiz karanlığı anlatır.
Gemi ise bir son değil, bir yolculuktur.
Çünkü bazı insanlar gittiklerinde gerçekten kaybolmazlar.
Onların duruşu, öğrettikleri, sevgileri ve bıraktıkları iz yaşamaya devam eder.
“Sessiz Veda”, bir babanın ani ve sessiz gidişinin ardından söylenemeyen sözlerin, yarım kalan vedanın ve hiç bitmeyen sevginin resmidir.
O gece bir gemi sessizce yola çıktı.
Ve sanatçı, babasının ardından yalnızca şunu söyleyebildi:

“Güle güle babam,
Seni sakladım…
Denizin sakin, yolun açık olsun.”